Ben me aan het voorbereiden op mijn jaarlijkse stilteretraite en zoals altijd was het druk druk druk de tijd hiervoor, dus stuiter ik het klooster in. O nee, wacht. Ik ga eerst nog ff uitwaaien. Aan het strand. Dat had ik bedacht. Omdat ik mezelf ken. Omdat ik altijd het klooster instuiter. Een van de laatste keren zelfs linea recta vanaf het politiebureau waar ik een gesprek had over hoe om te gaan met mijn stalker. Ik kwam te laat binnen gevlogen. De groep was al begonnen met de eerste meditatie. De huismeester bood me koffie aan en bedacht zich. “Een kopje warme thee is beter, denk ik“, zei hij. Hij kent me inmiddels en ik ken mezelf. Steeds beter. Dankzij het voortschrijden der jaren. Dankzij de vrijheid die ik me permitteer om goed naar mezelf te luisteren. Dankzij mijn ontwikkelde ZenSkills. Jaja, San is Zen inmiddels. Wat ga je dan doen in dat klooster?” vroeg een vriendje laatst terwijl hij me wat geschokt aankeek. Hij kent me van toen ik net was begonnen met mijn eerste zencursus ‘leer denken wat je wilt denken‘ en zoals altijd als ik iets nieuws start, ging ik in mijn enthousiasme nogal los op het onderwerp. Hij schrok ervan en vreesde dat ik ooit nog in een oranje gewaad de deur voor hem zou opendoen. Eigenlijk kent hij me alleen maar van onze avonden bomen met voedsel en wijn en ander genot en van onze gemeenschappelijk ambassadeurschap voor een goede doelen club. Onze avondjes zijn altijd feestelijk. Niet echt ingetogen. Onze performance als ambassadeurs gaat altijd met veel bombarie gepaard. Allemaal niet echt wat de meeste mensen zen zouden noemen, zeg maar. Het grappige is dat veel mensen mij ook helemaal niet ‘zen’ vinden. Omdat ik een feestbeest ben, een opgewonden standje, omdat ik nog al eens iets vind van de dingen, omdat ik altijd 100 dingen tegelijk doe, omdat ik met twee benen in de maatschappij sta en graag de zaken een beetje stuur en nogal eens degene ben die iets ‘aftikt’ als anderen niet kunnen beslissen. Ik maak me op, besteed aandacht aan mijn haar, loop met rammelende armbanden rond en mijn kleding (en nope, dat is geen oranje gewaad, haha) matcht van mijn laptoptas tot mijn lingerie. Toch durf ik zelf wel te zeggen dat ik zen ben. Omdat ik die 100 dingen ‘tegelijk’ wel met aandacht doe. Omdat ik met aandacht leef. Aandacht voor mezelf en voor wat van mij is en aandacht voor de ander en voor waar ik de ander van dienst kan zijn. Zonder mezelf te verliezen. Ook is mijn motto geworden dat het leven geen ‘waarom’vragen heeft, omdat de dingen zijn zoals ze zijn. Dat helpt me dealen met de onaangename verrassingen die het leven nog wel eens voor me in petto heeft. Er met afstand naar kijken, zonder oordeel. Het helpt me mezelf zonder oordeel gewaarworden. Als ik verdrietig ben, boos, in de war, moe, voldaan, gelukkig, onrustig. Omdat ook dat allemaal is wat het is, er niet overal een antwoord op hoeft te zijn en de dingen de dingen zijn. Ik ben zen op mijn eigen manier, want yep, ik blijf lawaai maken, proberen de wereld te verfraaien, mijn dromen waar te maken en ondertussen te genieten van alles wat er op mijn pad komt. Maar dan ook van alles. Ik vind zen zijn wel sexy eigenlijk zo…
XS♥

©2018 SandraMEJacobs

Advertentie