Eén van de dingen die ik leer uit de zen way of life is dat je je niet druk moet maken om dingen die nu eenmaal zijn wat ze zijn. Sta ik in de file ga ik niet opeens wél op tijd komen als ik me ga zitten opvreten. Zet mijn nicht een pizza met houten bord en al in de oven is zijzelf al genoeg geschrokken als het ding bijna vlam vat. Word ik bijna van mijn sokken gereden op het zebrapad ben ik niet minder geschrokken als ik de onoplettende ga uitschelden. Gaat het sneeuwen als we buiten aan het mediteren zijn, dan word ik hooguit nat en koud, maar ik ga niet dood.

Vaak is dat wat je denkt dat er kan gebeuren wat je in de tang houdt, niet wat er werkelijk gebeurt. Als in: ‘men vreest het meest het vrezen dat men vreest’.

Ik herinner me nog goed dat ik in mijn eentje op een verlaten finca in de middle van niks op Mallorca zat. Echt helemaal in mijn eentje op een paar kippen en twee zwerfkatjes na. Op een avond was ik extreem angstig. Ik kon er niet van slapen, lag te woelen en me druk te maken en allerlei scenario’s te bedenken. Van alles passeerde mijn gedachten en vooral alles wat er mis zou kunnen gaan. Oude angsten leefden op en ik wist dat ik mezelf niet in slaap zou denken, dus ben opgestaan en na eerst wat te hebben rondgebanjerd ben ik gaan mediteren. Focussen op hier en nu, niks meer, niks minder, gewoon dit, hier in mijn eentje op een kussentje zitten in de finca op Mallorca. Verder niks. Rustig in- en uitademend, al mijn gedachten zien komen en gaan, als een treintje dat cirkeltjes rijdt op een spoorbaan. Allemaal interessante gedachten, maar ik hoef er ff niks mee. Ook mijn angst zat in dat treintje en ik realiseerde me dat die angst alleen maar ging over wat me ooit was overkomen en wat me zou kunnen overkomen. Die angst ging niet over hier en nu, want er was hier en nu helemaal niks om bang voor te zijn. Langzaam maar zeker ontspande ik. Ik heb nog een kop thee gezet en ben weer in bed gekropen om de volgende ochtend bij het krieken van de dag gewekt te worden door de zwerfkatjes die hun brokjes kwamen halen.

De realisatie in dat moment helpt me nog vaak. Hier en nu is genoeg. De rest gaat over ‘wat, als…’ en is niks meer dan slechts gedachten.

Toen we dus ooit om vijf uur ’s ochtends buiten zaten te mediteren en het begon te sneeuwen werd ik eerst opstandig, want ik vond dat iemand moest ingrijpen, omdat dit toch echt niet kon. Ik werd er onrustig van. Als enige leek wel. Niemand greep in natuurlijk, want er was niks om in te grijpen. Het was alleen maar gaan sneeuwen. We sneeuwden niet in, we vroren niet dood. We werden alleen maar nat… misschien…

Over een tijdje is het weer zover. Dan sluit ik me weer een week op in een klooster met een groep andere zenners. Een hele week. Ik heb het programma al binnen en yep, we beginnen weer om 5 uur en sluiten om 22.30 uur af met een kop thee. Ik zie gelukkig ook twee keer een pauze op de dag in de planning. Dat is nieuw en dat is fijn. Die momentjes om ff onder de douche te springen of een powernap te doen… ik heb ze nodig.

In de sesshin* (zo heet zo’n retraite zenmeditatie) is er geen sociale verwachting of verplichting te ‘moeten praten’. Sterker nog, we leven een week in stilte. Stoelen schuiven we niet aan, maar tillen we op, deuren sluiten we zachtjes, we lopen op sloffen binnen, we praten niet tijdens het eten of de afwas en ook zo leuk, we maken geen oogcontact. We doen alles met aandacht en daarmee wordt ook meteen alles stiller.

Is je dat weleens opgevallen? Dat mensen meer lawaai maken als ze er eigenlijk met hun hoofd niet bij zijn?

Het thema van de sesshin die ik dit jaar ga doen is ‘vergeven’ (ofwel omgaan met onrecht). Hiermee wordt mij een prachtig thema in de schoot geworpen, want er is zieleverdriet in mijn leven en ik zoek een weg om de voorzienigheid dat onrecht te vergeven. Het thema van de retraite weet ik trouwens nooit van te voren, maar past altijd. Het boek dat ik ter voorbereiding lees (1 is taai en ik verslik me soms letterlijk in zinnen als: “Het cartesiaanse ego van ‘ik denk, dus ik ben’ is net zo lichaam- en emotieloos geconcipieerd als de gevoelsvijandige kantiaanse verplichte ethiek“. Eh, sorry………………….? Maar het boek zet ook aan tot nadenken. De schrijfster stelt dat ze niet een boek, cq. het zoveelste zelfhulpboek, gaat schrijven met tips & trics om succesvol te vergeven en dat ze geen adviezen geeft, maar vragen stelt.

De 3 vragen zijn:
– betekent vergeven begrijpen?
– betekent vergeven liefhebben?
– betekent vergeven vergeten?
Ik heb het boek nog niet uit, maar weet nu al dat ik de antwoorden dan toch ook nog niet heb… boeiend is het…

De vorige retraite had het thema ‘De kunst van geluk’. Dat was voor mij een luchtiger en lichter thema. Ik vermoed omdat ik de levenskunst wel redelijk beheers inmiddels en met vergeven van het leven en het lot nog wel een klein robbertje te vechten heb.

Als je trouwens over geluk als levenskunst een inspirerend (en niet al te moeilijk te verhapstukken) boek wilt lezen is ‘De kunst van het geluk’ (2 van Dalai Lama & Howard Cutler een aanrader. Cutler interviewt Dalai Lama over allerhande onderwerpen in relatie tot levenskunst. Het boek leest lekker weg en biedt veel momenten van herkenning, vaak een glimlach en zeker nieuwe inzichten.

Of ik op vakantie ga vroeg een vriendin, maar nee, vakantie is niet echt een passende term voor een week in het klooster, want vakantie is chill en dit is écht keihard werken. Het is namelijk geen sinecure om zolang achter elkaar alleen maar hardcore met jezelf in gesprek te zijn en het is fysiek uitputtend om uren op een kussentje te zitten in sessies van 25 minuten en dat dan heel vaak op een dag, wel zeven dagen lang met te weinig slaap en no escape what so ever en soms denk ik dat ik echt niet meer kan en serieus ga omstorten en dan wordt er nóg ‘een zit’ achteraan geplakt van 25 minuten en dan denk ik dat ik straks snurkend wordt weggedragen of aan het eind van de sessie mijn benen niet meer uit de knoop ga krijgen, maar die laatste zit overleef ik dan toch ook ieder keer boven verwachting weer. Met slapende voeten en tintelingen in mijn rug, zware ogen en kramp in mijn handen, maar I survive. Een week zonder telefoon, zonder laptop, zonder make-up, sieraden, parfummetjes, helemaal in het zwart, zonder boeken, chit chats of filosofische dieptegesprekken. Alleen één moment op de dag van nog geen 10 minuten een gesproken onderhoud, één-op-één met de leader of the pack én een uurtje en groupe in gesprek naar aanleiding van een voordracht met betrekking tot het thema.

Een week eten in stilte, wandelen in stilte, in de tuin werken in stilte, douchen in stilte, afwassen in stilte, thee drinken in stilte, alles in stilte met het risico op oorverdovende toename van het lawaai in mijn eigen hoofd.

Waarom ik het aanga? To detox the bullshit (3

Omdat het pure dope is om iedere keer in de stilte te ontdekken dat wat er is precies blijkt te zijn wat er is.
🙏

XXL♥
ZizaZendra

©2019 SandraMEJacobs

1) Vergeven – omgaan met onrecht – Svenja Flasspöhler
2) De kunst van het geluk – Dalai Lama & Howard Cutler
3) Detox the bullshit