Toen we van de ergste schrik bekomen waren hielden we opeens ruimte over. Daar sprongen allerlei mensen handig op in met challenges, online trainingsprogramma’s om in shape te blijven of misschien wel nu eindelijk fit te worden in die megalomane killerbody, allerlei webinars, podcasts en crash courses met echt iedere dag een uitgebreid aanbod om uit te kiezen.

Alsof het erg is om eens wat tijd ‘over’ te hebben. Alsof het niet mag om ‘ruimte’ te voelen…

Toen ik het stuk las van Emma Zeck* herkende ik daar veel in van zoals ik het ervaarde, want,

In de ruimte die deze tijd je geeft hoef je toch helemaal niet de volgende bestsellerroman te schrijven, je hoeft toch helemaal niet de grootste piek van je leven te ervaren of opeens die podcast te starten of dat fitnessprogramma te gaan doen?

Je zou ook eens in alle rust kunnen gaan zitten observeren. Dat wat je in de samenleving ziet afbrokkelen ook in jezelf eens laten afbrokkelen. Laat maar gaan dat idee dat je van alles moet ‘doen’ en er niet toe doen als je dat niet doet. Het zijn maar ideeën die prestatie en bezit boven het mens zijn op zich stellen. Ideeën die ons onze onzekerheden helpen creëren waar we vervolgens een businessmodel op bouwen om ons te helpen daar weer vanaf te komen. Want stel je voor dat je gewoon maar een beetje gelukkig gaat zitten zijn?!

Wat zou er gebeuren als je van een afstandje kijkt naar wat deze ruimte je brengt? Deze ruimte zonder overvolle agenda, zonder dus dat van alles te moeten. Wat als je jezelf toestaat om die ruimte eens gewoon te laten en te rusten en te huilen en te lachen en te spelen en nieuwsgierig te zijn naar wat er in je opkomt? Zonder oordeel, zonder druk, zonder daar dan weer iets mee te moeten

Misschien ontdek je wel dat jouw ware doel hier en nu is. Middenin de ruimte die er altijd al was, maar die je opvulde met van alles.

Hoewel ik eerst geen verschil merkte omdat mijn werk gewoon doorgaat, net als alles wat in de pijplijn zat ooit weer ergens gaat plaatsvinden, dus wat ik dan maar beter nu kan blijven voeden, is het inmiddels wel wat rustiger geworden in mijn agenda, in mijn sociale leven en in mezelf. In die rust kijk ik met aandacht naar wat zich ontvouwt in mijn hart, mijn hoofd, mijn lijf.

Ik gebruik de ruimte om bewust achter te laten wat mij niet meer dient. Van die dingen die ik al te lang met me meezeul en die me soms uit evenwicht brengen, omdat ze zich laten gelden op momenten dat ik het niet verwacht. Ik haak ze los en laat ze drijven…

Ik gebruik de ruimte om ruimte te maken. Zo vraag ik mij met enige regelmaat af wat voor energie iets geeft wat ik in huis tegenkom. Is het een mooie herinnering, een blij gevoel? Is het de teleurstelling van een voorbij gegane liefde, een moment van deceptie? Op basis daarvan kies ik of het blijft of wordt doorgegeven. Van vulpennen tot schoenen en van fotoboeken tot onafgemaakte klusjes, die ik ooit nog…………..

In deze ruimte weet ik dat ik, wat er ook gebeurt, straks een lichtere reiziger zal zijn op weg naar waar dan ook of misschien wel nooit meer ergens anders heen. Omdat alles hier en nu is.

Wat doe jij met de ruimte die je krijgt?
Wil je het delen ??? Ter inspiratie.
Fijn als je een reactie achter laat...


Wil je deze ruimte benutten om 'zen' te worden? 
Check deze shoutout en volg het linkje naar de (gratis) online zenmeditatie met geestverwanten door heel Nederland.

XXL groet,
♥ ZizaZendra

ps. ook gepubliceerd (in Elnglish) @ drums in the time of corona

©2020 SandraMEJacobs