De eerste keer dat ik een sesshin deed was ik net begonnen met zenmeditatie. Ik deed een beginnerscursus, omdat ik wilde proberen mezelf een beetje tot rust te manen. Ik kon enorm in de fik vliegen als ik vond dat mij onrecht werd gedaan en snapte niet waar dat vandaan kwam. Ik ben een doorgewinterde analytica met een groot zelfreflecterend vermogen en ik wist dat ik dáár dus geen antwoorden meer zou vinden, maar mogelijk op dieper gevoelsniveau wel. Dat bleek te kloppen. De eerste week dat ik begon met mediteren heb ik 3 dagen achter elkaar zitten huilen. Ik schreef er een blog over met als titel dubbele Calzone. Over hoe ik een dikke pizza had gebakken bovenop het meer van verdriet en iedere keer als ik in dat verdriet geraakt werd mij als een ninja verdedigde.

De eerste sesshin was zwaar. Echt freaking zwaar. Mijn gedachten werden niet rustig, mijn lijf deed zeer van het zitten en continu maakten mijn ingewanden zo’n hels kabaal dat ik dacht dat iedereen last van me had. De eerste avond zittend op dat kussentje in die grote ruimte met al die mensen die veel stiller leken te kunnen zijn dan ik dacht ik dat er ‘straks’ iemand zou komen om mij te vertellen dat ik maar beter naar huis kon gaan. Dat het niks voor mij was. Dat ik de anderen afleidde met mijn gerommel en geborrel. 

Om diepte in de sesshin te vinden zorg je dat je jezelf, maar ook elkaar zo min mogelijk afleidt. We lopen allemaal in het zwart, dragen geen make up, parfum of sieraden, hebben binnen pantoffels aan en in de zendo (meditatieruimte) lopen we op sokken en als we ons verplaatsen naar waar dan ook, dan doen we dat stilletjes met onze handen voor ons lichaam. We praten niet met elkaar en alle ceremonies, rituelen, buigingen en voorschriften zijn bedoeld om zoveel mogelijk harmonie te scheppen. Dat ik daar maar niet gewoon lekker stil op dat kussentje kon zitten ervoer ik als dat ik een enorme stoorzender was.

Het voelde alsof ik er niet bij mocht zijn. Ik voelde zelfs diep in mijn binnenste dat ik geloofde dat ik er helemaal niet mocht zijn. Hier niet. Nergens niet. Die gedachte maakte me heel verdrietig en ik besloot dat ik die maar eens moest gaan onderzoeken. Het voelde namelijk alsof ik een kern begon te raken. Een soort wijsheid die me verder zou kunnen brengen. Ik vond het superspannend, maar kan achteraf zeggen dat het mijn life changer is geweest. In dat eerste weekend ontdekte ik namelijk mijn ‘oerbubbel’ en snapte ik opeens hoe het zat met die dubbele Calzone. 

Onze overtuigingen worden wel ‘bubbels’ genoemd binnen de zen. Een bubbel is iets wat onverwacht op komt zetten en je stuurt in wat je doet, zonder dat je je daar bewust van bent. We duwen de bubbels weg, proberen ze onder water te houden en moeten altijd blijven duwen omdat ze anders omhoog drijven. Als je even niet oplet plopt de bubbel op en hopla, je reageert vanuit oud zeer in plaats van puur en alleen op de situatie die er dan is. We barsten van de bubbels. Sommige zijn groter, andere kleiner, maar overtuigingen ontwikkelen we allemaal.
Zo’n oerbubbel is een soort van grondovertuiging die je over jezelf hebt. Zo eentje die je meeneemt in alles wat je doet. Oersterk en vaak ook oervervelend…

Het leverde een interessante tocht op door de diepe gewelven van mijn gevoelsleven en heeft me uiteindelijk de vrijheid gegeven waarnaar ik al zo lang op zoek was.

Zo weet je gelijk hoe dE VRIJE VROUW is ontstaan en waar de CUT-methode op is gebaseerd, want niet het oplossen van de dingen maakt ons vrij, maar het (h)erkennen en ermee dealen.

Wat mijn oerbubbel was? Ergens had zich bij mij de overtuiging vastgezet dat ik teveel was, dat ik er niet mocht zijn. Ik had ergens in mijn leven het idee ontwikkeld dat ik niet geboren had moeten worden. Dat ik geen bestaansrecht had. Dat ik mijn plekje moest verdienen. 

Toch wist ik ook dat het niet klopte wat ik dacht, dus was ik behoorlijk met mijzelf in gevecht. En ik zocht de confrontatie op in relaties. Altijd als een liefje iets deed wat er op zou kunnen lijken dat hij mij liever niet zag en dat ik niet belangrijk was (uren te laat komen op een afspraak, afspraken vergeten, geen tijd voor me maken, niet naar me luisteren, niet eerlijk zijn, enz) dan raakte dat mij diep. Veel dieper dan logisch was. Ik reageerde heftig en kon heel erg boos worden. Ook riep mijn eigen gedrag vragen bij me op. Waarom sprak ik überhaupt nog met iemand af die geen tijd voor me wilde maken? Waarom gaf ik iemand toch nog een kans nadat hij me voorgelogen had? Van die dingen… 

Nu weet ik dat ik dat deed omdat ik dacht dat ik toch niks waard was en omdat ik dacht dat ik de erkenning van de ander nodig had om bestaansrecht te hebben. Bullshit natuurlijk. Dat weet ik inmiddels. Sterker nog, dat lééf ik inmiddels. Soms val ik nog weleens (bijna) in mijn valkuil, maar ik ben meesterlijk bedreven in het toepassen van de drie stappen van de CUT-methode, dus het wordt nooit meer echt gedoe.

De eerste stap van de CUT-methode is herkennen dat je geraakt wordt. Er gebeurt iets. Dat doet iets me je. Catch wat jou in de stress doet schieten.
De tweede stap is weten in welk oud zeer je geraakt wordt en beseffen dat je niet reageert op wat er op dat moment werkelijk gebeurt. Unravel wat er onder zit.
De derde stap is jezelf bijsturen naar waar je verder kunt. Hands on the wheel. Jij bent eindbaas. Wat er ook gebeurt is in je verleden. Het ligt achter je. Turn jezelf naar de vrijheid.

Niks meer, niks minder en iedere keer dat het lukt is FUN TIME!
Weet jij wat jouw oerbubbel is?
Dan weet je namelijk waarover je struikelt.
Dan kun je de weg vrij maken.

edit. Ik heb inmiddels afscheid genomen van mijn oerbubbel. Ik wist niet dat dat kon, maar het kon. Hoe dat ging lees je hier… en ik kan je zeggen dat dát echt SUPERFUN TIME is.

XXL groet,
ZizaZendra

©2019 SandraMEJacobs